The band has three members: Matthew Bellamy (singer, guitarist and keyboardist), Chris Wolstenholme (bassist) and Dominic Howard (drummer and percussionist). Bellamy is the principal songwriter and creative influence in the band, although some of the band's more recent material has also been credited to Wolstenholme and Howard.

While some describe them as a post-Britpop band, Muse staunchly deny such associations. The music which inspired them was not Britpop; they cite the influence of the American grunge music (exemplified by Nirvana, Pearl Jam and Soundgarden), combining such influences with the alternative and experimental approach of British groups like The Verve and Radiohead. Whereas American rock bands tend to be more straightforward, Muse consider themselves to be a part of the large group of more "experimental" British rock bands.

The day after tomorrow.

Jan De Campenaere (1975) startte met het schrijven van nummers toen hij 15 was, ook speelde hij in verschillende schoolbandjes.. In 1999 begon hij op te treden als soloartiest onder de naam Venus In Flames, hij gebruikte zijn stem en akoestische gitaar.

Venus In Flames werd geselecteerd door Studio Brussel om op te treden op debuutrock, na dit optreden veel optredens en radiosessies volgden. He heilige jaar 2000 was voor Venus In Flames zeker een gezegend jaar. Jan won de bronzen Medaille op de Humo's Rock Rally, pers en publiek waren zeer enthousiast over de zanger en zijn nummers. Zijn stijl gaat in de richting van Elliott Smith, Jeff Buckley, Nick Drake en Neil Young.

In 2001 begon Jan op te treden met een nieuw opgerichte band, na twee jaar en zestig concerten en support acts voor oa My Morning Jacket, Arid, Laïs, Novastar en Stereophonics was het tijd om een eerste CD uit te brengen. Venus In Flames kwam met zijn eerste EP (met 4 songs) op het nieuwe Lipstick Notes label, dit was 18 juni 2001. De eerste single "Cynthia's Gone" ging direckt naar de grotere radiostations.

De tweede single "SafeHaven" werd in oktober 2001 uitgebracht en deed het ook zeer goed, beide singles klommen in de charts en er was al een breed publiek te vinden voor Venus In Flames.

Of the myriad young alt-rock bands to arise in the early 2000s, Something Corporate stood out and showed enormous potential. On one hand, the bandmembers were barely out of high school when the esteemed Cali indie punk label Drive-Thru signed the band, which helped Something Corporate connect with a large audience of West Coast teenage hipsters looking for a band to claim as their own. On the other hand, though, the band didn't play punk rock; they played polished, literate, radio-ready alt-rock -- in other words, a marketable sound that MCA recognized just before connecting with the band for a debut EP, Audioboxer. Released in late 2001, Audioboxer featured only six songs yet showcased the band's promise as it synthesized post-grunge alt-rock guitar crunch with a bit of impassioned emo-styled songwriting and singing. It also didn't hurt that the band boasted a bona fide poster boy in songwriter/pianist/vocalist Andrew McMahon, a blossoming talent.

Before the Orange County, CA, band became Something Corporate, McMahon, drummer Brian Ireland, and bassist Clutch played in another band they had started to compete in a high school battle of the bands. And even though they won the battle, the band didn't last too long. The turning point came when McMahon met guitarist Josh Partington at a high school party. With a renewed sense of enthusiasm, the teens started jamming together as Something Corporate. Soon they added guitarist William Tell and were playing local clubs; not soon after, they were playing one-off gigs opening for bands like Sugar Ray and Better Than Ezra.

Around this time, Drive-Thru came knocking, and even though the label was known primarily as a youth punk label and Something Corporate was far from that, the partnership made sense -- Drive-Thru recognized the band's potential as a crossover act and Something Corporate recognized the label's reputation as a respected indie. MCA then came into the picture primarily as a distributor, though the major label did use its clout to market the band. Their summer-tinged debut full-length, Leaving Through the Window, shared both logos and appeared in spring 2002. Subsequent touring followed before their somewhat darker sophomore effort, North, was issued in October 2003.

Guitarist William Tell left the group in early 2004, shortly before Something Corporate headed out on a nationwide co-headlining tour with Yellowcard. Bob (formerly of River City High) replaced Tell on the tour; a live DVD was next released in November 2004 called Live at the Ventura Theater. Aside from playing plenty of shows, McMahon also took time out to work on his solo project, Jack's Mannequin. The debut Mannequin record came out in late summer 2005, but a supporting tour was canceled after McMahon was diagnosed with Acute Lymphatic Leukemia in June. Touring for both bands was then put on hold while he went through treatment; Something Corporate had regrouped by the year's end following his recovery from a successful bone marrow transplant from his sister.

The Jayhawks were formed in February 1985, at Minneapolis, Minnesota. Mark Olson, standup bass player for the local rockabilly band, Stagger Lee, and sometime solo acoustic performer, invited former Neglecters guitarist Marc Perlman and drummer Norm Rogers to form a band. Soon after, Olson convinced Perlman to switch to bass. Olson, Perlman and Rogers were joined at their first gig by temporary guitarist Steve Retzler. Only a handful of people attended that gig, but most importantly, Gary Louris was among that handful. Louris had formerly played guitar in Schnauzer and the rockabilly band Safety Last. Olson was still looking for a permanant guitarist and asked Louris if he had any recommendations. Louris suggested himself.

Nick Drake werd geboren in 1948 in het vroegere Burma, waar zijn vader ingenieur was. Na een kort tijd in India gewoond te hebben, waar zijn zus Gabrielle geboren wordt, komt het gezin in 1951 terug naar Engeland. Ze vestigen zich in Tanworth-in-Arden. Nick Drake groeit op in een muzikaal gezin en leert al snel piano en akoestische gitaar spelen.

De twintigjare Nick Drake wordt ontdekt in 1968 en krijgt onmiddellijk een platencontract. Zijn debuutalbum Five Leaves Left verschijnt in 1969. Het album wordt gekenmerkt door de breekbare stem van Nick Drake, het delicate gitaarspel en de melancholie van de nummers.

Zijn tweede album, Bryter Layter, dat verschijnt in 1970, gaat op dezelfde muzikale weg verder. Geen van beide albums verkoopt goed en Nick Drake raakt in een depressie die hem vaak belet te schrijven en te componeren. Drake trekt zich meer en meer in zichzelf terug.

In 1972 komt Pink Moon uit, een akoestisch album vol naakte, sombere nummers dat in amper twee dagen opgenomen werd en waarin hij terug gaat naar de essentie van zijn muziek: zijn stem en zijn gitaar. De teksten staan bol van spijt, verlies en ontgoocheling. Ook nu weer blijft het succes uit. Nick Drake vertrekt naar Frankrijk waar hij samenwerkt met Françoise Hardy. Hij zou enkele nummers voor haar geschreven hebben, die nooit werden uitgebracht.

Na deze periode raakt Drake opnieuw in een depressie. Hij heeft het gevoel dat hij zijn doelpubliek onvoldoende kan bereiken en dat hij gefaald heeft in zijn opzet. Het is het begin van een periode vol psychische problemen, met een hospitalisatie van enkele weken als dieptepunt.

In 1974 gaat Nick Drake de laatste keer de studio in en neemt vier nummers op die op Fruit Tree, een postuum verschenen compilatie-album, verschijnen. De nummers zijn opnieuw somber en vol verwijzingen naar de dood.

Intussen woont Nick Drake opnieuw in het ouderlijk huis. In de nacht van 24 op 25 november 1974 neemt hij een overdosis van zijn anti-depressivum Tryptizol. De volgende dag vindt zijn moeder hem dood op zijn bed. Velen vermoeden dat hij zelfmoord pleegde, maar familie en vrienden spreken dit tegen. Volgens hen had hij de laatste maanden minder psychische problemen en is de overdosis een ongeluk. Toch blijft de twijfel, niet in het minst omdat naast zijn bed het boek De mythe van Sisyphus van Albert Camus ligt, een essay over het absurde van het bestaan en de existentiële vraag naar de zin van het leven.

Hij wordt begraven in Tanworth-in-Arden.

Hoewel Nick Drake tijdens zijn leven amper succes gekend heeft met zijn muziek en bitter weinig albums verkocht, is zijn populariteit na zijn dood enorm. Nick Drake wordt door vele artiesten genoemd als een belangrijke inspiratiebron voor hun eigen muziek. Hij wordt beschouwd als een van de belangrijkste songwriters van de twintigste eeuw, zoals ook bijvoorbeeld Elliott Smith en Jeff Buckley.

Artists include Willie Nelson, Elvis Costello, Lucinda Williams, Ryan Adams, Lyle Lovett, Van Morrison, Tift Merritt and Mary Gauthier.

Ani DiFranco is a songwriter, vocalist and guitarist perpetually on the move. From the raw "folk punk" of her early albums through the jazz/funk grooves she created during her years touring with a five-piece band to the twists and turns of her current work as a solo artist, Ani's restless creativity continually leads her and her listeners into ever more exciting territory.

Born in Buffalo, New York, DiFranco was already singing and playing guitar in public before she was old enough to drive. As a teenager, the poems she'd been writing in "long skinny columns" soon evolved into lyrics, and music became a way for the teenager to talk about the things that mattered most to her: the power dynamics of romantic entanglements, the fragmentation of her family, the choices she watched her friends making, and the state of life in her hometown and her country.

The early 1990s brought a temporary relocation to New York and classes in poetry and politics at the New School, but her real education came on weekends, as she hit the road with increasing frequency and growing confidence, developing her signature percussive finger picking and dynamic range in order to grab and hold the attention of noisy bar crowds. Even the need to fill time while re-tuning became an opportunity to improvise off-the-cuff stories about whatever had happened during the course of her day, which became yet another hallmark of her style. After just about every one of her funny, outspoken, intimate gigs, she'd leave behind a fresh batch of converts eager to spread the word to everyone they knew, via cassettes at first and then CDs. Rather than waiting for some A&R bigwig to sign her, Ani simply created her own record label, Righteous Babe, eventually turning down legions of potential deals when she realized they had nothing to offer that she couldn't provide herself. In the process, the born performer began to learn her way around the recording studio, too, gradually developing her own innovative means to convey the spontaneity, intensity and wit of her live concerts on disc.

Nearly a decade and a half of hard work, glowing word of mouth, and relentless touring later, the self-described "Little Folksinger" is packing joints like Carnegie Hall and amphitheaters around the world, though she still makes each venue she plays feel as cozy as a living room and as sweaty as a neighborhood dive. That DIY label of hers, still based in Buffalo (with a European branch based in London), has now released 16 of Ani's own CDs and about a dozen more by an eclectic hand-picked roster of artists whose music is as unclassifiable and unpredictable as hers.

But that's only part of the story. Over the years, Ani has swapped album appearances with Prince and Maceo Parker, produced recordings by Dan Bern and Janis Ian, performed orchestral versions of her compositions with the Buffalo Philharmonic, helped find wholly new fans for the songs of Woody Guthrie and the stories of Utah Phillips, had her own tunes covered by the likes of Dave Matthews, and Chuck D, recorded duets with both John Gorka and Jackie Chan, and inspired countless other musicians to rewrite the rules of the recording industry by striving for self-sufficiency and refusing to allow art to be subsumed by cold commerce. Through her Righteous Babe Foundation, she's been able to support grassroots cultural and political organizations around the country, and she has repeatedly lent her time and her voice to such diverse pursuits as opposing the death penalty, upholding women's reproductive rights, promoting queer visibility, and preserving historic buildings back in Buffalo (including a long-neglected church currently being transformed into the new headquarters of Righteous Babe).

Ani DiFranco's career has been full of surprises — for her, and for the rest of us — and she's no stranger to change, both sudden and slow. But some things remain unchanged, like her commitment to speaking the truth, as she sees it, without fear or concession. Bruce Cockburn recently observed in Performing Songwriter that Ani considers it part of her job description "to try and reflect real life in [her] songs. The life of the streets; the life of nations; the lives of people coping with power or its absence, looking for joy through the loneliness and pain and the complexities of relationship; the life of the spirit. All these are the stuff of human experience, and human experience is what we all share."

She does so with two basic instruments, both of which are also constants in her ever-evolving world: her trusty guitar and her unforgettable voice. Vanity Fair describes the latter as "astonishing... coolly, permanently urgent, tugging at the sleeve or close at the ear, like the murmur of a lover who knows every last secret and decides to stay."

Carl Orff werd in München geboren op 10 juli 1895. Hij leerde al op jongen leeftijd piano, orgel en cello spelen, en begon ook te componeren. Daarom ging hij naar het conservatorium van München, waar hij in 1914 afstudeerde. Om zijn brood te verdienen componeerde vooral theatermuziek, en gaf daarnaast ook nog les.

Orff was medestichter van de Günther Schule, een school voor gymnastiek, muziek en dans. In 1930 begon hij aan zijn boek 'Schulwerk' waarin hij een beeld schept van zijn ideeën omtrent de muzikale opvoeding. Daarin speelt het ritme een vooraanstaande rol. Van 1930 tot 1933 is hij dirigent van het Bach-genootschap in München.

Als componist onderging hij grote invloeden van Claude Debussy en Richard Strauss. Zijn eerste composities waren in feite niets anders dan vrije transcripties van Claudio Monteverdi, en eerste 'eigen' werk kwam er pas met 'Carmina burana' in tweede helft van de jaren '30, een cantate gebaseerd op dertiende-eeuwse Latijnse en Duitse teksten. Dit werk wordt gekenmerkt door een zeer aparte stijl. Het is uiterst eenvoudig van structuur en melodieën, dynamisch en indrukwekkend. 'Carmina burana' vormt samen met 'Catulli carmina' (1943) en Trionfo di Afrodite' (1953) de drieluik 'Trionfi'.

In zijn latere werken bleef Carl Orff trouw aan zijn eigen stijl. Hij schreef nog een aantal opera's, waaronder 'Der Mond' (1939), 'Die Kluge' (1943), zijn grootste succes, en 'Antigonae' (1949).

De zeer aparte stijl van Carl Orff wordt gekenmerkt door het ritmische. In het overgrote deel van zijn oeuvre zijn de harmonieën onderdanig aan het ritme, dat als evenwicht fungeert tussen het gevoel en de ratio. De melodie wordt vooral bepaald door het ritme, niet door de harmonieën. Het aantal slagwerk-instrumenten is daarom zeer uitgebreid: tot 59 in 'Antigonae'. De bedoeling van dit alles is dat de toehoorder onmiddellijk de muziek begrijpt. Daarom bant Orff elke ingewikkelde structuur, complexe vorm van harmonie of melodie zoals het contrapunt, uit zijn muziek.

Hij stierf in zijn geboortestad op 29 maart 1982.